Biddinghuizen, 27 augustus 2007

Ahoi, Lieve Colombine, Ahoooi!

Het was zondag weer een reuze gezellige dag op het water. ’s Ochtends vroeg was het wel weer even schrikken hoor voor mij. Schipper Bram had behalve zijn schippersmaat Johan, ook zijn vrouw meegenomen. Die ken ik wel van andere vaarevenementen. Ze zoekt altijd een lap op en gaat al mijn spinnen vrienden verjagen. Ze houdt niet van al die spinnendraden met vliegjes aan boord. Ze weet intussen ook, dat Gerda, de gastvrouw, een bloedhekel heeft aan die harige kriebelende vriendjes van mij. Vorige keer zat er een hele grote in haar keuken terwijl ze aan het koffiezetten was. Brrrr. Daar moest toen een schipper aan te pas komen. Niks voor Gerda.
Maar, dan bedenk ik me ook, dat ik al mijn spullen weer beter had moeten opruimen. Oei, oei, dat lukt mij nog altijd niet. Gelukkig heeft zij alleen mijn muts en das gevonden in de stuurhut, die heeft ze weer in het nisje bij de wc gelegd. Daar hoort het, zegt ze. Mij best hoor.

Zaterdag, was er een Engels gekwek aan boord van de Colombine. Ik verstond er de helft niet van.Lady’s van de Engelse Lions club waren als gast op de boot. Een heerlijke dag vol zon voor die dames. Zij vertelden dat ze deze zomer in Engeland iedere dag regen hebben gehad. Dit dagje varen was voor hen een pure luxe. Als de schippers al de koffie en thee maakten, dan deden de lady’s wel de vaat voor hen.

Zondag waren er weer de gasten. Van die lieverdjes die graag aan het roer wilden, amper twee turven hoog. De wind kwam pal op onze kop, de voorkant, dat weet je wel. We voeren op de motor naar de haven van Zeewolde. En onder weg schrok ik even uit een slaapje, want de vrouw van schipper Bram komt overal bekenden tegen op het water. Even roepen en dan wordt de boot en de bemanning herkend. Ook wel leuk hoor. Zo ook in de haven van Zeewolde.

In zijn tuin aan het water, zag Peter van Wijngaarden de Colombineboot al varen op het Wolderwijd. Hij sprong op zijn fiets, zo vertelde hij, en stond bij het gemeentehuis aan de kade te wachten om met het aanleggen te helpen. Net als bij Sailwolde, half juli. Toen was hij een van de havenbegeleiders van dat festijn. Hij vond het gewoon leuk om ons terug te zien en even een bakkie te doen aan boord.

Bram was mee, ja verwarrend hoor al die Brammen, maar deze Bram is zijn hond van het merk Jack Russel  Die drentelde lekker over de gladde vloer van de boot.

We verjoegen bij het aanmeren zelfs een visserman, die met liefde en plezier even opschoof en in ons bijzijn, achter elkaar vijf voorntjes naar boven haalde. Voor het gaan verzitten kreeg hij van ons een lekker bakje koffie en de Colombine folder met informatie.

Op de terugreis werden alle zeilen gehesen, zon, wind en water waren weer in perfecte harmonie vandaag.

Met dikke zoenen namen we afscheid in de haven van het Aquacentrum.

 Ahoi van Klabouter Klabas.